domingo, 14 de mayo de 2017

La respuesta

Descubrí, tal vez, entre recuerdos de papel, algún talento que me ayuda a expresar mi verdad entre tanto punto muerto. Comencé a poner nombre a sentimientos que tenía dormidos, aprendí a disipar el humo, convertí en tinta el aire y fumo cada bocanada con la impaciencia de un buscador de sensaciones. Descubrí que soy lo que llevo dentro, que por mucho que me oculte en mi guarida, mis opciones conspiran y se reflejan. 

Descubrí esta soledad, tan sólo, tan mía, por la que pago un alto precio. Mi existencia corre ante mis ojos, consciente o no de los antojos de un destino que ralentiza cada parpadeo. Y llevo ya tiempo hipotecado en mis estados de ánimo, escapando de todas las acciones que se me escapan de las manos.

Descubrí, una vez, la amarga sensación de comprender que mi verano está bajo la lluvia. Y en ella bailo las movidas, en ella aprecio las lentas, hasta que agito tanto el frasco que estalla el poco aliento que me queda, y sigo fingiendo. Buscando auxilio en un exilio próximo que abre hasta las tantas. Y vuelve a empezar un proceso que termina con todo, que acaba conmigo. Y no hay testigos de este nuevo encierro, porque no puedo, porque no encuentro lo que busco ni descifro lo que quiero.

Descubrí el valor de las tardes abandonadas, las horas apagadas entre partida y partida. Rendido en cada letra, tocado y hundido; continúo remando en las causas perdidas, queriendo evitar el olvido de lo que un día me ayudó a fugarme de mí contigo. 

Mi hallazgo más reciente es saber que a veces la realidad supera tu imaginación, que la vida es el arte de reconocer lo que hay entre la verdad y lo posible. La respuesta no está en la huida, ni en ignorar el lado negativo de las cosas, ni de uno mismo; sino en escoger el positivo como mejor opción. 

Por eso estoy aquí.  

1 comentario:

  1. Ola Enma:
    Non sei se este é o xeito axeitado de facelo, nin tampouco se serei quén de facelo da maneira precisa; pero teño que expresar o meu parecer sobre o teu libro. Teño que facelo por unha razón moi sinxela e que o resume todo, se non o fixera significaría que non me gustou, e non foi así. Ase mesmo sentín unha certa envexa porque me gustaría ter esa capacidade para facer fluir as palabras dun xeito tan fermoso. Foime dificil chegar a entender en non poucas ocasións, pero ese non é un problema teu, porque ti non escribes para min. Aínda que nun instante preciso escibiches por min para aquila persoa que tanto significará sempre para min ("Admírote a ti").

    ResponderEliminar