UNHA CULTURA IGUAL DE CULTA

     Comecei por ver na rúa xente ao lonxe
     dancei coas gaitas asexando a choiva caer
     namorei alí onde remata o traxecto
     levo as pedras do camiño baixo os pés.
     Medrei con lendas e xuramentos
     gardei no recordo o alento do mar
     ollei ás ondas fuxindo do vento
     coñezo a morriña ao saír do fogar.
     Vexo en min a sombra dun meniño
     sinxelo por fóra,complexo sen xeito
     de espírito doce,de raza,galego
     coa voz tinguida,mollada polo tempo.
     Rematei gozando da soidade
     sinto a paz,soño,quero,amanezo
     e cravo un sorriso na beira dos beizos.

Son letras,dende un recuncho de Compostela.
Son vida,sexa na lingua ou no lugar que sexa.